Supermama’s

Supermama’s

with Geen reacties

Ik dacht vroeger altijd dat ik een toekomst in de zorg ambieerde. Met een moeder die zich onder anderen bezig houdt met de pedagogisch inhoudelijke ontwikkeling van brede scholen en als coach en procesbegeleider fungeert bij het opzetten van Centra voor Jeugd en Gezin, is dat natuurlijk een logische droom.

Een hele mond vol, zo’n moeder met een adviserende functie. Vooral voor een puber, die ooit ineens met naam en toenaam in de krant stond omdat ze zo naïef was in te gaan op een journaliste van het Brabants Dagblad, die meer wilde weten over wietgebruik onder ‘de jeugd’. Ik kende wiet, en deed maar al te graag mijn verhaal. Ik kan mij zo voorstellen dat mijn adviserende moeder wat uit te leggen had.

Brabants Steunpunt Jeugdwelzijn, zo heette K2 in mijn eigen prille jeugd. Toen het nog zo heette was mijn moeder mijn steunpunt en mijn jeugdigheid een wankel keukentrappetje, gestationeerd in geboortegemeente Brabant. Jong zijn komt met weinig verantwoordelijkheden, en dat draagt nogal eens gevaarlijke consequenties met zich mee. Keuzes, ambities, vriendengroepen en die alles verterende liefde – gelukkig heb je daar in de volwassen leven totaal geen last meer van.

Ik heb twee jaar Social Work aan mijn CV mogen toevoegen, maar verder dan dat heeft mijn carrière in de zorg het niet geschopt. Nee dan mijn mama, die stond aan de wieg van dit Steunpunt, en staat op het punt op een waardige manier afscheid te nemen van K2.
Wat deze organisatie uitdraagt heeft mij altijd geintrigeerd. Vooral omdat ik mijn moeder zag als supermama, die nobel werk verrichtte voor alle moeilijk opvoedbare vrienden die ik met de jaren om mij heen verzamelde.

Ik kwam er pas later achter dat mijn moeder niet per se moeilijke puisterige pubers aan het adviseren was, maar mensen die met deze jongeren werken. Dat maakte het geheel een stuk overzichtelijker. Want met jongeren omgaan, daar kan iedereen wel wat advies bij gebruiken, maar pubers zelf zitten op advies zeer zelden te wachten. En als er iets consistent is, dan is het wel het bestaan van jeugd. Iedereen was het ooit, en de meesten van ons kunnen het niet laten er meer van op deze aarde te zetten. Daarom zou mijn moeders werk nooit eindigen. Tot nu.

Ik vond het zelf lastig verkroppen dat ik opgeleid zou worden tijdens mijn jeugd, om daarna als volwassene te moeten vertellen over die jeugd, of ermee te werken. Alsof ik ze dan nog zou begrijpen. Het brein van een jongere is een mijnenveld, en ik vind mezelf niet direct de aangewezen persoon om de oorlog mee te winnen. Supermama’s daarentegen, zijn hiervoor in de wieg gelegd.

Teddy Tops, columnist

facebooktwittermail